:: Σύλλογος Νέων για τα Ηνωμένα Έθνη - Ελλάδα - Νέα - Ενημέρωση

Σβήνει η ελπίδα στη Μιανμάρ

Χωρίς αποτέλεσμα η επίσκεψη του Ιμπραήμ Γκαμπάρι για ειρηνική διευθέτηση της κρίσης

The Economist

Ο Ιμπραήμ Γκαμπάρι, ο ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών, στη Μιανμάρ, άφησε πολλά αναπάντητα ερωτήματα, μετά την τετραήμερη επίσκεψή του, με στόχο τον τερματισμό της βίαιης καταστολής των διαδηλώσεων από το στρατιωτικό καθεστώς. Την Τρίτη 2 Οκτωβρίου αναχώρησε, έχοντας συναντηθεί με τον στρατηγό Θαν Σβε και άλλους αξιωματούχους του καθεστώτος, στη νέα απομακρυσμένη πρωτεύουσά τους, Ναϊπιιντάου, καθώς και την Αούνγκ Σαν Σούου Κίι, ηγέτιδα της αντιπολίτευσης, η οποία παραμένει σε κατ' οίκον περιορισμό την τελευταία 12ετία. Την επομένη, κατά την επιστροφή του στα κεντρικά γραφεία του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη, συνάντησε τον Λι Χσιέν Λοyνγκ, πρωθυπουργό της Σιγκαπούρης, ο οποίος προεδρεύει της Ενωσης Νοτιοανατολικών Ασιατικών Κρατών (ASEAN).

Στον ΟΗΕ συζητήθηκε το ενδεχόμενο επιστροφής του κ. Γκαμπάρι στη Μιανμάρ, τοn Νοέμβριο. Η άσκηση διεθνών πιέσεων θα μπορούσε ενδεχομένως να ωθήσει το καθεστώς στην έναρξη διαλόγου με το φιλο-δημοκρατικό κίνημα, ο οποίος θα κατέληγε σε μια ειρηνική διευθέτηση. Ωστόσο, κάτι τέτοιο φαίνεται όλο και λιγότερο πιθανό. Το καθεστώς συνέχισε να προβαίνει σε μαζικές συλλήψεις ύποπτων ακτιβιστών υπέρ της δημοκρατίας, κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά την επίσκεψη του κ. Γκαμπάρι, κατηγορώντας παράλληλα τους ξένους ότι υποκινούν τις διαδηλώσεις.

Καταστολή των διαδηλώσεων

Οταν δεκάδες χιλιάδες βουδιστών μοναχών κατέβηκαν στους δρόμους, στα τέλη του περασμένου μήνα, υπήρχε ελπίδα ότι η κυβέρνηση θα δίσταζε να χρησιμοποιήσει βία εναντίον τους. Ωστόσο, στρατός και αστυνομία, που εστάλησαν να αντιμετωπίσουν τους διαδηλωτές έδειξαν γρήγορα τη σκληρότητά τους. Μοναχοί ξυλοκοπήθηκαν, συνελήφθησαν και σε ορισμένες περιπτώσεις πυροβολήθηκαν ή τραυματίστηκαν θανάσιμα. Μέχρι το Σαββατοκύριακο είχε κατασταλεί και η τελευταία ένδειξη αντίστασης και είχε κοπεί η διαδικτυακή σύνδεση, απ' όπου προερχόταν η ροή των ειδήσεων και των φωτογραφιών από τη χώρα.

Μεγάλος αριθμός μοναχών κρατούνται σε άγνωστα μέρη. Τα κρατικά μέσα έχουν παραδεχθεί μόνο δέκα νεκρούς, αφότου άρχισαν οι διαδηλώσεις και ισχυρίζονται ότι οι διαδηλώσεις αντιμετωπίστηκαν «με προσοχή, χρησιμοποιώντας τη λιγότερη δυνατή βία». Διπλωμάτες πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρχουν εκατοντάδες νεκροί. Ωστόσο, όπως συνέβη και με την καταστολή των φοιτητικών διαδηλώσεων, το 1988, ο πραγματικός αριθμός μπορεί να μη γνωστοποιηθεί ποτέ.

Στα μέσα αυτής της εβδομάδας, επικρατούσε ηρεμία στους δρόμους της Γιανγκόν, ενδεικτικό της πεποίθησης του καθεστώτος ότι είχε καταστείλει τις διαδηλώσεις, προς το παρόν τουλάχιστον. Οι εξωτερικές αντιδράσεις ήταν υποτονικές. Τι θα άλλαζε, αν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έπαιρνε μιαν απόφαση, ενδεχομένως έπειτα από παρότρυνση του κ. Γκαμπάρι. Ηδη, ο πρέσβης του Πεκίνου στα Ηνωμένα Εθνη παραδέχθηκε μεν ότι «υπάρχουν προβλήματα στη Μιανμάρ, αλλά αυτά είναι κυρίως εσωτερικά». Ενδεικτική των υφιστάμενων διαθέσεων ήταν και η δήλωση του πρωθυπουργού της Σιγκαπούρης, την Παρασκευή, ο οποίος παρατήρησε ότι «η επιβολή κυρώσεων εναντίον ενός καθεστώτος, έτοιμου να απομονωθεί, πιθανότατα θα είναι περισσότερο αντιπαραγωγική, παρά αποτελεσματική».

Ο λαός πεινάει

Καθώς φθίνει το δράμα, συνεχίζεται η μίζερη καθημερινότητα των ανθρώπων. Η εφετινή παραγωγή ρυζιού στη χώρα είναι πλεονασματική, αλλά οι ταξιδιωτικοί περιορισμοί του καθεστώτος, η διαφθορά του και η ανυπαρξία οδικού δικτύου σημαίνουν ότι πολλοί θα εξακολουθήσουν να πεινάνε. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη στην περιφέρεια, όπου ζουν οι εθνικές μειονότητες. Οι περισσότεροι έμποροι ρυζιού καθοδηγούνται από άνδρες του στρατού, χωρίς να ενδιαφέρονται για τη διατροφή των μειονοτήτων, που θα μπορούσαν να εξεγερθούν εναντίον τους. Οσοι αγρότες προσπαθούν να μεταφέρουν την παραγωγή τους στην αγορά εμποδίζονται από τους στρατιωτικούς, οι οποίοι επιδιώκουν τη δωροδοκία. Το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων υπολογίζει ότι περίπου το ένα τρίτο των παιδιών κάτω των πέντε ετών υποσιτίζεται, ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά παγκοσμίως.

Θερίζουν οι ασθένειες

Το καθεστώς δαπανά λιγότερο από 2% του προϋπολογισμού του για την υγεία, αλλά πάνω από 40% για τις ένοπλες δυνάμεις. Οι μολυσματικές ασθένειες είναι τόσο διαδεδομένες όσο και στις φτωχές αφρικανικές χώρες. Η Μιανμάρ έχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά φυματίωσης και ελονοσίας στον κόσμο, ενώ διευρύνεται και η εξάπλωση του έιτζ στον γενικό πληθυσμό. Ωστόσο, οι περιορισμοί της κυβέρνησης στη δράση των ανθρωπιστικών οργανώσεων ώθησαν το Παγκόσμιο Ταμείο για την Καταπολέμηση του Εϊτζ, της Φυματίωσης και της Ελονοσίας να αποχωρήσει το 2005. Υπηρεσίες αρωγής έχουν επίσης υποχρεωθεί να περιορίσουν τη δραστηριότητά τους.

Ωσάν να μην έφθαναν η πείνα και οι ασθένειες, φημολογείται τα τελευταία χρόνια ότι οι άνθρωποι εξαναγκάζονται σε υποχρεωτική εργασία και ότι ο στρατός στρατολογεί μικρά παιδιά. Η οικονομία αυξάνεται κατά 3-4%, αλλά μεγάλο μέρος της ανάπτυξης προέρχεται από την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων - από τα έσοδα των οποίων επωφελούνται κυρίως οι οκογένειες του καθεστώτος.